AUST

Siste dag på tur. Eg er i Bangkok og sykkelen er pakka ned. Håper at Norwegian klarer å handtere den utan for store problem. Ja, sjølsagt skal sykkelen heim!

Det har vore ein svært bra tur. Men no er det på tide å kome seg heimatt. Grovbrød, slaps og 8-4 ventar. Det blir flott! Faktisk.

Dei to siste landa på turen har vore Kambodsja og Thailand. Frå å ha vore i kulturar og land som er heilt vidt forskjellige frå Noreg, har desse landa vore mykje meir vestleg orientert. Mjuk overgang til livet i Noreg med andre ord. I Jomtien i Thailand møtte eg til og med monge nordmenn i sykkelklubben der og i sjømannskirka. Eg budde hjå Stig, som hadde bygd opp eit flott leilegheitskompleks der nede. Svært hyggjeleg. Ris og nudlar vart bytta ut med graut, wienerpølser og potetmos og vafler! Ingen dårleg erstatning.

Bileter. Fyrst nokre frå Kambodsja:

Fantastisk opphald i nokre døgn på den nesten aude øya Koh Ta Kiev.

Pinnedyr på pinnestol:

Eg fekk selskap av ein meget hyggeleg kar frå Danmark. Niels sykla saman med meg nokre døgn i Kambodsja. Han hadde kjøpt ein sykkel for 65usd i Kep, og solgte den for 70usd i Siem Reap. Her hadde vi hengt på ein bananselgjar eit stykke:

Kambodsja er flott:

Kattelett nokon?

Nedanfor bileter frå Angkor Wat. Eg har jo sjølv annonsert at eg ikkje tykkjer byggverk er så voldsomt spanande å sjå, men eg må innrømme Angkor Wat imponerte meg:

Dei hadde ikkje nøyta SINTEF sin Byggforsk-serie få dei bygde trappene her. Eg vart fortalt at forrige år døydde 3 stykk i denne trappa. Men han kunne stolt fortelje meg med at ingen hadde døydd så langt dette året. 26 februar.

Nedanfor bileter frå Thailand og møtet med sykkelklubben i Jomtien (fotos: Tom Mills).

Ferdigtråkka i Bangkok!

Så eit par ord heilt på tampen. Er du ute etter å sjølvrealisere deg så ikkje byrj med sykkelturar, vel heller mindfulness eller vannyoga. Liker du derimot å slite litt og sjå tøft landskap så er dette noko for deg.

Eg skal berre kome med eitt tips om du har lyst til å prøve dette: Ikkje høyr på andre. Du veit best sjølv.

God tur!

Mads

Sidan sist gong har eg cruisa nedover kysten på highway A1. Det er heilt flatt og i tillegg har eg vinden i ryggen. Aldri før på turen har eg hatt billegare kilometer. Dette har og gjeve meg god tid til å stoppe opp og slappe av. Det er ein del veldig flotte strender her. Føler verkeleg eg er på ferie no. Eg har berre nokre få hundre kilometer til endestasjonen Bangkok. Det betyr at det også framover blir mykje avslapping og strandliv. Noko av det eg sa til meg sjølv før eg byrja på turen var at eg skulle nyte den siste tida her i Søraust-Asia som ein liten premie til meg sjølv. Det skal eg halde.

Diverre har cartodb endra softwaren sin slik at eg ikkje kan oppdatere posisjon pr. mobil. Eg fekk derimot lånt meg ein PC i dag og har difor oppdatert ruta fram til no. Planen vidare er å finne seg ei øy sør for Kambodsja for Robinson-ferie der før eg vendar nordover igjen mot Siem Reap og Angkor Wat. Etter det har eg lovt å treffe den norske sykkelklubben i Jomtien i Thailand før siste stopp blir Bangkok. Det blir veldig rart å pakke ned sykkelen i Bangkok. Men eg lovar eg ikkje kjem med longe refleksjonar og anna rask.

Skal vi sjå. Kanskje nokre bileter hadde vore på sin plass.

Flotte fiskebåtar ligg i hopetall Kings heile kysten

For å ta opp garn i nærleiken til land bruker ein desse små runde jollene laga av plast. Dei har ein meget finurleg men effektiv teknikk på å padle seg framover

Flotte rismarker over heile Vietnam. Bileta mine klarer ikkje å gjengi kor flott det er.

Eg fann meg ei flott strand å bu på ei natt

På ei anna strand fekk eg også hyggjeleg selskap

Ein ting eg som har vist seg på denne turen er at flotte bygg ikkje på langt nær gjev meg like mykje som flott terreng. Det er nærast på plikt eg går og ser ein del av desse bygningene. Her frå den gamle hovudstaten til Vietnam – Hue

Då er det mykje kjekkare å plutseleg kome over ei volleyballturnering for vaksne i ein tilfeldig landsby

Noko av det første som traff meg så eg kom til Vietnam var ein casual transport av ei krokodille. Eg lurte på kva eg hadde rota meg inn i. 

I ein liten by lengre nord i Vietnam vart eg stoppa av eit lystig lag som satt utanfor eit hus. Berre ein av dei kunne marginalt engelsk. Men eg skjønte dei ville ha meg med på laget. Dette sa eg sjølsagt ja til. Det var nesten nyttår (kinesisk), så feiringa var godt i gang. Det sto kassevis med øl under bordet. Det var berre å forsyne seg. Etter eit par timar med kameratslig passiar på det mest internasjonale språket som fins – fotball, kom dei på at vi skulle stikke stad og faktisk spele fotball. Øl eller ikkje, dette syntas alle var ein god ide. Og jammen var det gøy, det er lite som slår ein god kamp på løkka. Men sjølv etter snart 20.000km på sykkel er fotballskodisen dårleg. Det er forbaska tungt med alle desse rykka.

Mads

Veldig seint innlegg denne gongen – men det er ikkje min feil, men Steve Jobs sin. Laptopen min har tatt kvelden. Så skriving blir gjort frå mobil. Og bileteutvalget er også mykje mindre. Når det er sagt er også mobilen min i ferd med å seie takk for seg.

Nok teknosurning; Etter ei veldig fin julefeiring i Laos satte eg snuta mot Vietnam og eitt av dei store måla mine på denne turen; Stillehavet! Eg har hatt fleire milepælar på denne turen, men å ha sykla frå Atlanterhavet til Stillehavet er den største. Det er sjølvsagt eit lite hinder som måtte forserast først. Grensepasseringa mellom Laos og Vietnam. I passe nonchalant stil trilla eg mot den Vietnamesiske grensa. Her var det berre å flashe visumet mitt og trille ned mot kysten. Meen, eg høyrer eit STOP, før eg får forklart av ein høgtståande offiser at eg som turist ikkje får sykle inn i Vietnam. Eg måtte legge att sykkelen, men fekk ta med bagasjen over. Eg forklarte at det var upraktisk å måtte gå til kysten med 7 bager. Mannen var ikkje til å rokke. “You have to leave the bike. It’s the law!” Eg sa så at på konsulatet i Luang Prabang hadde dei sagt at det skulle gå fint å sykle over. Det er ikkje sikkert dette er 100% korrekt informasjon, men det fekk offiseren til å seie: “Aaaallright. Wait here. I’ll make a phone call.” Ein halvtime seinare kom han att, litt mindre stram i blikket. Eg byrja å håpe.  Om han han bestemte seg for å vere snill eller om han ikkje ville miste ansikt veit eg fortsatt ikkje, men han sa iallefall: “Since it is your first visit to Vietnam, I’ll let it pass. Go on. Before I change my mind.” Eg var ikkje vanskeleg å be.

Eit par dagar seinare nådde eg kysten. I Nord-Vietnam er det overraskende mildt. Men dukkert skulle eg ha! Nederst i eine bagen under mykje klede fann eg badeshortsen. På med den, og sprint ut i STILLEHAVET! Eg jubla høgt, stille. Seansen vart kort. Eg fekk etterkvart tilskodarar av nokre lokale i dunjakker som tydeligvis lurte på kva i alle dager eg dreiv med.

Vietnam har meir å by på på matfronten enn Laos. Det er ikkje kun nudler med nokre salatblad. Men somme gonger ynskjer eg at det var nettopp det eg fekk. Ved lunsj ein dag fekk eg servert dette. Nomnomnom!



Bilete frå nett.

Men alt i alt er eg godt nøgd med kva Vietnam har å by på, altså.

I Kina møtte eg ein type frå Michigan som ga meg nokre tips om kva eg burde sjekke ut i Vietnam. Mellom tipsa var nasjonalparken Phong Nha. Dit stakk eg, og angrer ikkje. Eg var i fleire huler. Ei av dei var noko eg trudde heitte Paladeih cave. Det skulle vise seg at det var Paradise cave. Vietnamesere har nokre konsonantproblemer. Paradise cave høyrdes uansett bedre ut. Og den skuffa definitivt ikkje!

Eg var også i ei gjørmehule og bada på ein guida tur. Morro!

No er eg på full fart sørover i retning badeferie og storbyferie i HCMC. I går fekk eg i tillegg litt drahjelp av australske Sarah som også kom syklende. Eg fortalte og om matopplevelsane mine i Vietnam. Då kunne ho fortelje at nokon hadde kasta slanger ut av ein buss der den eine hadde hamna på foten hennar! Passe sprøtt.

Skal prøve å få fatt på meir bileter til neste oppdatering. Er tiltak å ta dobbelt opp med bileter. Eg lover den neste oppdateringa kjem snarere.

Mads

 

Med 2,5 månader og nesten 6000km i Kina var eg klar for eit nytt land. Eg har likt Kina svært godt, men dei fleste kinesere er ganske introverte og ikkje veldig gjestfrie. Det var difor utruleg hyggeleg å kome over grensa å sjå at småungane vinka og smila og ropte “Sabai-dii” (Hallo) til meg. Til og med dei vaksne smilte og vinka. Det er spesielt slike ting som gjer at det er så mykje kjekkare å reise med sykkel. Påfallande ofte er det i dei fattige landa folk er mest venlege.

Fyrst eit par bileter frå tampen av Kina-opphaldet. Her er eit par som kjører rundt på ein farkost med bensinmotor, men med pedalar og solcellepanel i tillegg. Fiffig sak.

I Xishuangbanna fekk eg lov å ta med bakgårdsbikkja på hotellrommet. Fantastisk. God underhaldning i eit par timar.

Syklinga i Laos har vore flott så longt. Eg har sluppe det svært tunge terrenget eg hadde sør i Yunnan, men heller fått mindre bakkar å bryne meg på. Eg hadde mellom anna den gøyaste utforkjøringa mi for ikkje monge dagar sidan. 7% helning, perfekt asfalt, null trafikk, kun svingar og god dossering. Å sykle så effektivt ein tørr på slike vegar er skikkelig gøy!

Velkomen til Laos:

Sabai-dii!

Grisar er grisebra dyr og grisebra mat. Nøff!

Syklar over Mekongelva:

Eg har kvia meg litt for å overnatte i telt her i Laos. Eg har sett eit par slangar. Men det er ikkje først og fremst difor eg er skeptisk. Eg visste det var mange UXO (Unexploded Ordnance for dei uinvidde) i Laos, så eg tok meg ein tur på senteret i Luang Prabang for å sjekke ut dette. Men eg visste ikkje at Laos er det landet med mest UXOar i heile verda. Årleg blir 300 personar råka av desse. Ofte born som ikkje veit kva dei finn. Det var under andre verdskrig og Vietnamkrigen at bombene vart slept. Det er altså over tretti år sidan den siste bomba vart slept, men fortsatt blir personar altså råka dagleg. At Laos vart hardt bomba under Vietnamkrigen var det få som visste om i den vestlege verda. Det vart kalla “The Secret War” mellom CIA sin Special Activities Division og Hmong-styrkar frå  Nord-Vietnam. Laos vart brukt som forsyningsrute av Hmong-styrkar. USA ville difor stoppe dette. I Laos hadde USA fritt spelerom og bomba akkurat slik dei ville. Det var ikkje før mange år etter at det kom fram kva som hadde foregått i Laos. Klasebomber er den absolutte verste UXOen. Det er anslått at 80 million av delbombene ikkje gjekk av. For å støtte oppryddinga kan ein donere her: http://www.uxolao.org/

Eit lite sortiment av det USA har krydra Laos med.

Ei klasebombe. Det er anslagsvis berre 30% av desse som går av. Når born finn desse delsprenglegema bruker dei det som leiker. Ofte med fatalt utfall.

For å avslutte denne på ein litt anna tone vil eg nemne at eg klovna ting skikkelig til då dro frå senteret. Eg sykla og presterte å dulte borti ein granat som fungerte som gjerdestolpe rundt eit monument framføre senteret. Gjerdet var ein kjetting som strakk seg til neste stolpe. Dultinga mi førte då til at nesten alle granatane bikka over. Det var ganske kult etter å ha sett ein 20 minutters informasjonsfilm om korleis ein skulle forholde seg om ein såg sprenglegemer.

Gjerdet. Well played.

Eg bur på eit hostell i Luang Prabang, hordene med backpackere med hippiebukser og ryggsekkar som følger nøyaktig same ruta og bur i dei nøyaktig same husa som andre backpackere er sterkt framståande her. Nye eventyr i morgon!

Mads

Lenge sidan sist! Eg har hatt ei god pause i Shanghai ei vekes tid der eg har besøkt Ilija. Før det tråkka eg på som bare det for å rekke flighten min frå Kunming. Då eg booka flighten min rekna eg ut distansen på motorvegen. Rookie mistake. Gamlevegen, som eg på sykkel må (bør) ta, er gjerne 20% lengre og med vesentleg fleire akkumulerte høgdemeter. Det vart lange dager. Men då er det berre å setje Gluecifer på øyret, så ordner det seg. Typisk sånn her var det når eg zooma inn på kartet på mobilen:

1. Dette ser då ikkje så gale ut! 2. Jaja, litt jobbing då. 3. End life:

Her er litt av grunnlaget for kartet over. Denne klatringa vart på 1500 høgdemeter:

Ser at eg har tatt veldig mykje vegbileter siste tida. Eg er svært imponert av kva dei får til her i Kina:

Flott landskap med små landsbyar som ligg på toppen av åsar:

Det er massevis av damanlegg i dalane i Sichuan og Yunnan:

Provinsen eg har vore i no, Yunnan, er mykje lågare enn den tibetanske høgsletta. Det er difor mykje frodigare her. Det er også monge dalar og ergo mykje klatring. Men kroppen fungerer så veldig mykje betre enn den gjorde i høgda. Det er først når ein kjem ned at ein kjenner korleis høgda har tatt i.

Flotte rismarker longs vegane eg sykler på:

Marked med ferske grønnsaker og søt frukt:

No er eg altså på veg i retning Laos. Eg reknar med å ha kome over grensa om ei dryg veke. Om eg kjenner kinesisk byråkrati rett, noko eg gjer, så tar grensepasseringa ein full dag. Eg har verkeleg likt Kina. Det er eit fantastisk bra land å sykle i. Flott terreng, gode vegar, godt utvalg mat og generelt veldig enkelt å campe. Anbefalast på det absolutt varmaste!

Mads

Eg har ikkje så mykje å skrive om kvar gong. Dette er ein av dei. Etter Yushu var eg klar for å sykle ned mot lavlandet. Dit har eg enno ikkje kome. Eg er på rundt 3500moh. Men det er varmare her i Sichuan enn i Qinghai. Eg tykkjer sjølv det er drit keisamt å høyre om sjukedom, men eg lyt vel nemne eg har vore forkjøla i ei veke no. Med andre ord har det ikkje vore spesielt morosamt å sykle.

Sichuan byr på eit meir norsk landskap enn Qinghai, med store dalar og bratte fjellsider. Det har i tillegg byrja å vise seg skog att. Eg kan ikkje hugse sist eg såg ein barskog. Eg føler meg litt som heime når eg sykler i dette terrenget. Husa har gått frå å vere keisame murhus til flotte lafta trehus. Diverre har eg ikkje orka å ta fram kameraet mitt så ofte, men nedanfor er nokre bileter frå reisa.

Random bilete av ein gamal mann eg traff på i audemarka. Han ville ha røyk av meg, men eg måtte skuffe han der.

Eg trur desse to er på ei slags pilegrimsreise:

Ein munk:

Ein type ville at vi skulle strike a dragon pose framføre eit tempel. Han har vel hakket betre tak på den han enn eg:

Herleg måte å koke vatn på:

Eg er no i ein liten by som heiter Tagong. Eg kom hit seint i går kveld og spurte rundt etter ein stad å sove. Eg vart vist til eit gjestehus. Til mi store overrasking var det ein vestleg som opna døra. Eg har ikkje sett nokon vestlege på 1,5 månad. Det viser seg at det er ein tsjekker som driv gjestehuset her i gokk. Gjestehuset er visst nemnd i Lonely Planet, og difor får han monge internasjonale gjestar, inkludert ein italienar og ei frå Tyskland som er her samstundes med meg. Needless to say var det veldig hyggeleg å endeleg kunne prate litt engelsk igjen – og bli forstått. I tillegg har dei ting som bacon cheese burger på menyen! Vel og merke av jak-kjøt. Og engelsk frukost! Her får hjartet litt å jobbe med. Snadder!

Litt frå menyen på gjestehuset:

Nedanfor er nokre bileter frå eit tempel i byen eg er i.

Planen vidare er å kome seg nedover mot Kunming. Eg har om lag 900km ned dit, så eg burde vel vere der om 1,5 veke, litt avhengig av kor monge pass eg får nedover. Eg har allereie avtalt med ein mekaniker om å levere inn sykkelen min der for ei overhaling. Den er svært overdue. Sjå bilete av jockey-hjul. Medan sykkelen blir fiksa er planen å ta eit fly til Shanghai for ein liten ferie. Det blir meget godt å få parkert sykkelen og leve litt urbant for nokre dagar.

Eine jockey-hjulet mitt. Wups:

Mads

Det var med stor spaning eg forlot Golmud for ei veke sidan. Eg visste det kom til å bli hardt, men eg var likevel spant på kva som venta meg her oppe. Sven Hedin utforska og kartla området på byrjinga av 1900-talet. Då måtte han drikke kamelblod for å overleve. Så ille vart det ikkje for meg, men ved eit par høve var eg svært nært å gå tom for sjokolade. Fyrste hinder på vegen var check pointet inn mot platået. Dette er ikkje alltid ope for turistar. Eg kryssa fingrane og svingte forbi alle trailarane inn mot vaktbua på påtatt sjølvsikker måte. Eg vart bedt om å kome inn i vaktbua. Der vart det spurt om eg skulle til Tibet, noko eg svarte nei på. Dei tok bilete av meg og kopierte alt eg hadde med av papir. Eg signerte på noko papir eg ikkje ante kva sto på. Fleire gongar til spurte dei om eg skulle til Tibet. Same svar. Då eg fekk gå sa han eine at om eg prøvde å kome meg inn i Tibet vart eg vist ut. Takk for informasjonen svarte eg før eg satte meg på sykkelen og byrja å trø oppover mot platået.

Frå Golmud og opp bakkane mot toppen av Kunlun-passet brukte eg 3 døgn. Eg byrja etterkvart å verkeleg slite med pust og at eg vart svimmel. Høgda tek på. Det var sikkert like greit at eg brukte 3 døgn på å nå toppen av passet. Her frå ein av campingspottane mine desse dagane:

Det hadde allereie byrja å bli kaldt på platået. Om dagane låg temperaturen på -5°C, medan det på natta falt mot -20°C. Med ein sovepose som har komforttemperatur på 0°C vart det å vakne i 4-tida og vente på at sola skulle stå opp att i 8-tida. Eg var ikkje interessert i ein repitisjonsøvelse, så eg la litt om på planen min. Etter at eg hadde passert Kunlun-passet prøvde eg for kvar dag å nå ein landsby og spørre om overnatting. Dette ga meg variable dagsetapper, men iallefall ei god natts søvn. Strategien fungerte heile vegen til Yushu. Eg overnatta privat og på verkeleg skitne gjestehus.

Like etter Kunlun-passet deler vegen seg i to, alle trailarar (og dei er det vanvittig monge av på denne vegstrekninga) køyrde til høgre mot Lhasa. Eg sykla til venstre. Plutselig vart det heilt stille att. Det var herleg. Eg kunne stoppe kor som helst og slappe av og ta bileter. I snitt passerte vel eit køyretyg i timen.

For det meste var det solskin som gjorde syklinga veldig fin:

 

Nokre dagar var det litt tyngre. Mesteparten av bablinga mi forsvann i vinden. Cliffnotes; Kaldt, vindfullt og høgt:

Terrenget når eg fyrst var komen opp på platået var flatt i vest, medan det vart meir bakkar til lengre aust eg kom. På desse 700km måtte eg over rundt reikna 10 pass. Men det var aldri noko særleg tungt då passa stort sett kun ga ei klatring på 500 høgdemeter. I tillegg er kinesarane kruttgode på å lage veg. Fantastisk asfalt og stigningsprosenten var aldri høgre enn 8%.

Eine dagen det var skikkeleg vindfullt fekk eg spurt meg til overnatting hos ein familie i ein veldig liten landsby. Der var det ein gutunge som var svært sosial. Han kom og banka på vinduet mitt fleire gongar i laupet av dagen. Eg slapp han inn og fekk lært han litt engelsk. Tenkte han skulle få spare på nynorsken nokre år til. Tibetanerane er mykje venlegare enn fastlandskineserane. Det er som å vere tilbake til sentral-asia igjen. Alle helser på meg. Nokre kan også litt engelsk. Dei har i tillegg eit mykje meir avslappa forhold til det absurde byråkratiet som finnast i Kina. På gjestehusa eg har vore på her går det i rilum utan nokon form for registrering hjå politiet. Behageleg.

Det er overraskande mykje dyreliv på platået. Området eg sykla gjennom er i tillegg spesielt kjent for dyrelivet. Her jakoksar, det var vanvittig monge av dei:

Jakoksar er rare. Dei ser morske ut og skuar på deg. Men i det du kjem for nært blir dei livredde og flykter vekk med elegante ballerinasteg.

Eg såg mykje gribbar på platået. Desse gutta forsynte seg grådig av dette kadaveret (det er ikkje ein syklist). Men akkurat i det eg tok fram kameraet snudde dei seg vekk og lata som ingenting. “Hei! Du med kameraet, få det vekk, vi vil ikkje vere på film medan vi et.”

Fetteren til røyskatten?

Ein typisk tibetansk landsby:

Mor med håpet på veg til skulen. Eg har enno ikkje skjønt poenget med desse maskene framføre munn og nase. Forureining er det ikkje her oppe. Då er det vel mot kulda. Det er kun kvinnene som bruker desse maskene. Men det må då vere recipe for disaster å puste gjennom eit fuktig filter? Vel vel, kva veit eg, lege vart eg aldri.

Bror og søster? Søster ser som vanleg ikkje heilt nøgd ut:

Rakkarane veit å nøyte seg av litt varme frå sola når ho står opp att om morgonen:

Eg hadde aldri noko problem med hundar som låg og slappa av i landsbyar. Men eg hadde ein uheldig episode med to Tibetan Mastiff som sprang etter meg, der den eine beit i liggeunderlaget mitt. Glad det ikkje var foten min. Desse hundane sto gjerne laust ved hus som låg aude til. Mottiltak er å røyse seg på sykkelen og kauke alt ein har til dei. I tillegg plukka eg opp steinar eg kunne kaste når eg passerte desse husa.

Eg er no altså stasjonert i Yushu heilt aust i Quinghai, på grensa til Sichuan. Det er fortsatt ei god veke til på platået, før det går nedover mot lavlandet att. Gleder meg til det. Yushu er ein ganske fin by, klemt inne mellom fjell. Eg tykkjer Yushu er eit slags Kinas svar på Sykkylven. Ein stor cowboylandsby med ei hovudgate, store fjell rundt der sykkylvskyrkja er byta ut med eit svært kloster. Skal ut på sightseeing i dag. Kanskje eg tar med kameraet.

Du hugser kanskje eg skreiv at Taklamakanørkenen fekk ein 2ar på ferieterningen? Det Tibetanske platå gjev eg ein soleklar 6ar. I tillegg til Pamirfjella er landskapet eg har sett her veldig veldig flott. Vegane eg sykla på nesten fri for trafikk. Det er nesten ingen vestlege som har besøkt dette området. Det finnast knapt offentleg transport her. Og om du har planar om å køyre rundt i Kina, dropp det. Du må ha eigen guide. Så her er det berre å pakke ned sykkelen og hoppe på det fyrste flyet til Golmud.

Mads

Berre ei lita oppdatering dette.

Eg har sykla det eg har klart siste vekene. 2800km har eg gjort unna i Kina no. Med ein einaste kviledag. Vanlegvis ville eg sjølvsagt ikkje sykla så fort, men det er ein grunn til at eg har gjort det. Vinteren er på veg her. Om han kjem for fullt vil det fort kunne dra seg til mot 40 blå på det tibetanske platå. Det er eg ikkje spesielt interessert i å prøve å sykle i. Eg har heller ikkje utstyr for dette. Så planen er å kome ned til lavlandet i høveleg tid. Slik det ser ut no er eg på trygge høgdemeter i midten av november. Siste dagane har eg sykla på 3000moh og har opplevd kanskje 5 blå på natta. Dagane er fortsatt fine med rundt 8 varmegrader. Men det er komande veka eg verkeleg skal få bryne meg. Link til rute og profil:

https://www.bikemap.net/en/route/3817251-golmud-yushu/

Det blir altså jobbing i høgda. Og eg kjem også til å sykle over mitt høgste pass, Kunlun-passet på tett oppunder 5000 meter over havet. Dette blir spanande saker. Som ein ser av profilen er det motbakke i 150km frå Golmud til toppen av passet. Wish me luck!

Tenkte også å nevne eit anna aspekt ved å sykle longt. Ein blir litt besatt av ein del ting når ein sykler slik for seg sjølv. Nokre eksempel (Dette er rare saker):

• Dopapir er verdt si vekt i gull. Sidan eg forlot Europa har dopapir ofte vore særs vanskeleg å få fatt i. Ved eitkvart høve forsyner ein seg grådig. På hotell eg bur på tek eg med alt eg finn.
• Solkrem har også vore veldig vankeleg å få fatt i. For ein nordmann med over snittet bleik hud er det ikkje noko særleg å gå tom for solkrem. Då eg var i Kashgar og skulle til å sykle inn i Taklamakan-ørkenen fann eg berre ei 70ml-flaske. Dette er eigentleg for lite for fleire dagar i ørkenen. Men sidan eg er på den nordlege halvkule på veg rakt aust i ein ørken vart løysinga å berre smøre høgre side av kroppen. Fungerte fint, og flaska holdt akkurat.
• Bremseklosssar. Ein sparar mest mogleg på desse og stopper alltid slik at ein slepp å bruke bremsa.

Alt dette høyres kanskje rart ut, men det gjev verkeleg “meining” når ein er ute på ein slik tur.

Nokre bileter:

Tibetanske platå. For et enormt og fantastisk flott område. Ein dag når den autonome regionen Tibet er open for turistar igjen vil eg sykle Kashgar – Lhasa – Sichuan. Nokre har prøvd ulovleg etter 2008, ingen har lukkast.

Ser dykk vegen framom der? Det tok eit par timar å forsere dette.

Dette var det fyrste vegkrysset på over 2000km. Longt mellom tettstadane som ein kan sjå på skiltet.

Bønneflagg i Tibet.

Mads

Etter å ha sykla nokre veker i Pamirfjella var eg eigentleg ganske klar for å sykle i heilt anna terreng. Taklamakanørkenen høyrdes freistande ut. 1500 flate, aude kilometer. Topp! Ikkje det at eg hadde noko anna valg. For å kome austover måtte eg uansett gjennom denne ørkenen. Men eg var altså veldig glad for å få litt forandring i terreng. Eg håpte på å kunne gjere unna 150km dagen. Det gjekk ikkje. Når det er flatt er det gjerne også vind. Denne kom tydeligvis nordfrå i Taklamakan. Konstant. Greit så lenge eg sykla søraustover frå Kashgar, men etter Hotan dreide eg på nordleg retning. Eg fekk altså 10 døgn i motvind.

Bilde frå rett før eg sykler inn i Kina:

Likevel var det fint å sykle. Eg sykla stort sett heile tida med musikk på øyret, det var nesten ikkje trafikk. Eg sat egentlig i eigne tankar desse to vekene frå Kashgar. Det var heller ikkje eit stort problem med forsyninger. Ein finn ein by kvar 200km. Likevel har eg no tatt av 20kg sidan eg starta på turen. Litt dumt då eg skal ta til på det tibetanske platå om eit par dagar. Hadde vore greitt å hatt noko spekk på kroppen då. Dette blir nok den aller tyngste delen av heile turen min. Om eg ikkje tykkjer det er forsvarlig lenger, anten det blir for hardt eller at eg blir for kald, lyt eg få huka tak i transport ned til lavlandet. Eg håper eg skal unngå akkurat det.

Eg har fått nokre rapportar på at check pointet inn mot platået ikkje alltid er opent for turistar. Eg har likevel tatt sjansen på å sykle ned hit. Ein får berre håpe på det beste. Eg har ingen plan B. Får ta det ad hoc.

Tilbake til Taklamakanørkenen. Eg veit eigentleg ikkje heilt kva eg skal skrive om den. Det er klart det var veldig annleis for ein nordmann å sykle i dette terrenget. Vanvittige distansar, heilt monotont og knusktørt. Ein tur i intet. Det var noko skummelt med å tenke på at når ein snudde seg til venstre var det hundrevis av kilometer med sand. Om ein snudde seg til høgre var det like eins. Dette avbrutt av litt bebyggelse her og der kor eg fikk bunkra opp med vatn og mat att. Å campe var eitt av høgdepunkta – Sval natt og ein utruleg stjernehimmel kvar natt. Om nokon veit kva innstilling eg skal bruke på kameraet for å klare å ta bilete av det er det berre å seie frå.

Som eg nemnde i min forrige post er ikkje kinesarane så veldig venlege. Dei fleste er veldig reserverte. Dette er eit problem når eg må ha informasjon. For eksempel det å kjøpe ekstra batteri til sykkelcomputeren min har eg enno ikkje klart.

Her er uansett nokre bileter frå ørkenen

Bileter frå Kashgar og andre byer på vegen nedanfor:

Her er bilete frå gamlebyen i Kashgar.

Kinesarane byggjer ut stort over heile landet. Dette går ofte på bekostning av dei som eigentleg ikkje er kinesarar. For eksempel er dei her i Xinjang i stor grad Uyghurarar. Biletet er tatt frå gamlebyen i Kashgar mot den nye arkitekturen kinesarane spyr ut overalt i bakgrunnen.

Ei eldre dame som sto ute seint på kvelden og snurra på ein snurrebass med ei piske. Nokon som veit kva dette er for slags aktivitet?

Pause ved ein cafe:

Dei lagar veldig godt brød her i Xinjang. Alltid heilt ferskt om morgonen:

Kva funksjon har denne stolpen?

Mine gode vener, kamelane. Dei har alltid eit lurt smil klistra på ansiktet. Snodige variantar:

Etter å ha sykla 140km ein dag var eg dødssliten, men fann eit billeg hotell i ein liten by. Som vanleg tek det ein god halvtime å få sjekka inn. Eg var svært ivrig på å få kome meg opp på hotellrommet. Etterkvart fekk eg overlevert nøklane og tok turen opp, fekk dusja og lagt meg på senga. I det eg var i ferd meg å hamne i draumeland byrja det å banke på døra. Medan eg strevde med å få på med nokre klede vart bankinga hardare. Eg treiv opp døra med ei sur mine. Eg vart overraska då eg såg to politikonstablar! Han eine hadde til og med SWAT-merke på skjorta si. Kva i alle dagar hadde eg gjort? Eg forsto ikkje heilt til å byrje med, men det viste seg at hotellet ikkje hadde lov til å ta imot turistar. (Ja, mange rare reglar her i Kina). Men med litt google translate fram og tilbake fekk eg lov til å bli der. Dei måtte berre ta bilete av passet mitt. Men fyrst ville dei ha bilete av meg saman med dei. Dette sa eg sjølvsagt ja til, og nøyta meg og fekk tatt eit bilete med mitt kamera også.

Eg likte eigentleg relativt godt å sykle i Taklamakan etter Pamirfjella. Men har du to veker ferie igjen etter ein sumar du har jobba litt for mykje, vil eg ikkje tilråde å setje seg på eit fly til Kashgar og sykle gjennom Taklamakanørkenen. Eg gjev den ein 2ar på ferieterningen.

Mads

Hallur!

Eg har no kome meg eit godt stykke inn i Taklamakan-ørkenen og er å finne i Quiemo. Har fått meg eit hotellrom her og tenkte å slenge ut ei oppdatering. Tenkte å kome med nokre ord om korleis det har vore gjennom ørkenen om nokre dagar. Her kjem nokre bileter og oppdatering av statistikk (Tjohoi!)

Ørken og kraftig vind = sand i teltet. Uansett! Måtte ligge med kle over haudet for ikkje å få munn og nase fyllt med sand på natta.

Dai er den einaste syklisten eg har møtt her. Tibetaner på veg til Lhasa. Diverre kan nok ikkje eg kome meg dit pga. visumissues.

Så ofte som mogleg et eg lunsj og middag på cafe/restaurant. Til 15 kroner er det ein no-brainer. Men det kan vere svært langt mellom kvar stad ein kan ete.

Det må jobbast når ein er på hotell også! Lapping av slangar må til. Og sjølvsagt vasking av klede og kopper og kar. Eg er nok ikkje draumegjesten på hotella eg hamner på.

• Kilometer:11455
• Land: 18
• Big Macs spist: 8. Saknar Big Mac no!
• Antall brett konsumert smertestillende/betennelsesdempende: 2
• Antall flats: 7
• Antall kjedeuljeflasker brukt: 4
• Antall bokser WD-40 brukt: 2
• Antall løpemeter Gaffateip brukt: 1,2 (Hol i bag, markering av hol i madrass og temporær vinkork, markering av punkteringer)
• Kviledagar: 65
• Gjennomsnitteleg dagleg distanse: 89,5
• Lengste dagsetappe: 183 km (Şereflikoçhisar-Capadocia, Tyrkia)
• Kortaste dagsetappe: 16 km (Orašac-Dubrovnik, Kroatia)
• Maks antall døgn utan dusj: 14 (Tajikistan)
• Enklaste sykkelland: Tyskland
• Vanskelegste sykkelland: Uzbekistan
• Svakaste sjåførar: Kroatia
• Er på solbrillepar nummer 3
• Er på slipperspar nummer 3
• Er på headset nummer 4
• Favorittlunsj: ALLE måltid i Kina. KRUTT og veldig billig. Herleg å kome frå sentral-asia til Kina!
• Antall gonger jakta på av bikkjer: Alt for mange. Krapyl! Er spant på det tibetanske platå. Skal vere ein del hissige variantar der.

Mads